کدخبر:
22312
تاریخ انتشار:
۲۱ دی ۹۵
چاپ
چاپ
|
0 نظر
چاپ
نام نویسنده
:

پس از رسانه‌ای شدن گورخواب‌ها، بار دیگر بحث عقیم‌سازی زنان کارتن‌خواب مطرح شده است که متاسفانه این طرح حامیانی نیز در بدنۀ دولت تدبیر و امید دارد. عقیم‌سازی زنان کارتن‌خواب به این بهانه‌ که «تولد نوزادان معتاد برای کشور بار مالی و هزینه‌های اجتماعی خواهد داشت» و یا «باید با پروژۀ قانع‌کردن زنان کارتن‌خواب، عقیم‌سازی صورت گیرد تا جلوی بسیاری از آسیب‌های اجتماعی گرفته شود» نشان‌دهندۀ سطحی‌نگری و درک نادرست برخی از مدیران کشور در ریشه‌یابی معضلات اجتماعی و عدم فهم صحیح مسئله است. مسئولین باید پاسخ دهند که چه اقدامات کلیدی برای حل مشکلاتی همچون فقر، اعتیاد، بیکاری و همچنین معضل کارتن‌خوابی انجام شده است و نتیجه نداشته که اکنون باید طرح عقیم‌سازی زنان کارتن‌خواب اجرایی شود؟

هیچ‌کس نمی‌تواند آیندۀ زنان بی‌خانمان و سرنوشت نوزادانی که متولد می‌شوند را پیش‌بینی کند؛ بعید نیست روزی شرایط تغییر کند و زنی عقیم‌‌شده، از کارتن‌خوابی و اعتیاد رهایی یابد و زندگی سالمی را آغاز کند و بخواهد که مادر شود؛ آنگاه تکلیف چه خواهد بود؟ چرا مدیران دولتی که با شعار امید بر سر کار آمده‌اند اعتقادی به امیدآفرینی برای این زنان بخت‌برگشته ندارند؟ شوق مادرشدن و رویای تشکیل یک زندگی مشترک می‌تواند انگیزۀ بزرگی برای درمان و بازگشت زنان کارتن‌خواب به جامعه باشد و نباید با عقیم‌سازی همۀ پل‌های پشت سر آنها را خراب کرد. مادربودن بزرگ‌ترین نعمت خداوند است و هیچ‌کس حق ندارد انسانی را از این موهبت الهی محروم و نور امید را در دل او خاموش کند. بهتر است مدیران دولت مسئولیت خود را در قبال زنان آسیب‌دیده جامعه بپذیرند و فراموش نکنند که با یک انسان مواجه‌اند و هر قدر هم که آسیب‌دیده باشد و زندگی‌اش نابود شده باشد، باید از این شرایط نجات یابد.

عقیم‌سازی تدبیر نیست؛ تدبیر جمع‌آوری و مددرسانی به زنان کارتن‌خواب و کمک برای درمان و تلاش برای توانمندسازی و بهبودی آنها و همچنین تامین حداقل امکانات زندگی است تا شرایط بازگشت دوبارۀ آنها به آغوش خانواده و جامعه فراهم شود. تدبیر حل منطقی و ریشه‌ای مشکلات اقتصادی و اجتماعی است نه ارائه طرح‌های کارشناسی نشده، غیراسلامی و  ضدانسانی که به تشدید مشکل و ترد بخشی از افراد جامعه منجر می‌شود. وظیفۀ دولت، سازمان‌های مردم نهاد و نهادهای حمایتی در مواجهه با زنان بی‌خانمان و معتاد، توسعۀ خدمات به آنها و نوزادان متولد شده است نه عقیم‌سازی.

تا زمانی که دولت برای توسعۀ فرهنگی و اجتماعی و همچنین بهبود شرایط اقتصادی و تامین معیشت دهک‌های پایین جامعه برنامه‌ای مدون نداشته باشد و سازمان‌های مسئولی همچون معاونت زنان و خانواده ریاست جمهوری، ‌وزارت بهداشت و درمان، بهزیستی، وزارت ورزش و جوانان و… همچنان منفعل عمل کنند، روند افزایش زنان کارتن‌خواب و معتاد متوقف نخواهد شد. در چنین شرایطی اگر عقیم‌سازی به عنوان راه حل انتخاب شود باید برای نسل‌های متوالی ادامه ‌یابد و جامعه شاهد افزایش زنان کارتن‌خواب عقیم‌شده باشد.

اصل‏ سوم قانون اساسی دولت‏ را‏ موظف‏ کرده است که‏ همۀ‏ امکانات‏ خود را برای‏ رفع تبعیض و ایجاد امکانات‏ عادلانه و همچنین پی‏‌ریزی‏ اقتصادی‏ صحیح‏ و عادلانه‏ بر طبق‏ ضوابط اسلامی‏ برای ایجاد رفاه، رفع فقر و برطرف‏ ساختن‏ هر نوع‏ محرومیت‏ در زمینه‌های‏ تغذیه، مسکن‏، کار، بهداشت‏ و تعمیم‏ بیمه برای‏ همه‏ به‌کار گیرد. اگر امروز بحران‌ اقتصادی و اجتماعی به جایی رسیده است که برخی از زنان هموطن ما به هر دلیلی در زندگی خود شکست خورده‌اند و به گوشۀ خیابان‌ها رانده شده‌اند و به اجبار شب را با همۀ تهدیداتش بر روی کارتن به صبح می‌رسانند، مسئولین نباید با فرافکنی، از گناه و تقصیر خود شانه خالی کنند و به جای اتخاذ سیاست‌های حمایتی و رفاهی و جبران مافات، خود را محق بدانند که هر بلایی خواستند بر سر این قربانیان بیاورند. بی‌انصافی است اگر بار قصور دولت‌مردان بر گرده کارتن‌خواب‌ها گذاشته شود و آنها بلاگردان سیاست‌های ناکارآمد دولت‌ها شوند. زنان کارتن‌خواب محصول جامعه و نتیجۀ بی‌تدبیری مدیران و مسئولین کشور هستند و طرح عقیم‌سازی بیش از آنکه بتواند مسئله را حل کند، جریان‌سازی مسئولین برای حذف مسئله و به نوعی فرار از پاسخگویی به افکار عمومی است. «وَلَا تُلْقُوا بِأَیْدِیکُمْ إِلَى التَّهْلُکَه» و خود را با دست ‏خود به هلاکت میفکنید (سوره بقره، آیه ۱۹۵).

مطالب مرتبط

پاسخ دهید
نشانی پست الکترونیک شما محفوظ خواهد ماند - وارد کردن نام، پست الکترونیک و وبلاگ اختیاری است

 
نام
پست الکترونیک
وبلاگ
پربازدیدترین خبرها
تازه ترین خبرها
پربحث ترین ها

کليه حقوق اين سايت متعلق به وبسايت خبري-تحليلي خزرآنلاین مي باشد و استفاده از مطالب آن با ذکر منبع بلامانع است.