کدخبر:
53086
تاریخ انتشار:
۸ آبان ۹۸
چاپ
چاپ
|
0 نظر
چاپ
نام نویسنده
:

بوسه‌ی هفت‌ آسمان

حرف‌های ناگفته، دردهای نهفته، رازهای سربسته، سوزو سازهای آهسته و پیوسته؛ این‌همه، زادراه سفری ست از زادگاه نگاه ناامن آهو تا آستان او که نام نامی‌اش، زمین و زمان را امن می‌کند.

چاووش، برای که می‌خواند؟

کیست که سعادت سفر، به بارگاهی را نصیب برده است که هفت‌آسمان به گنبد بلند آن بوسه می‌زنند؟

کیست که دلش از عشق لبریز و جانش از جنون غریب غربت، سرریز است؟

کیست که بی راهوار و بی کوله‌بار، طومار طویل راه‌های در غبار فرورفته را درمی‌نوردد و از صدای گام‌هایش، ترانه‌ی باران، بر دوردست‌ترین جزیره‌ی تشنه در آفتاب، ترنم عشق را ساز می‌کند؟

چاووش برای که می‌خواند؟

این زائر دل‌شکسته که تمام نیازش را در بقچه‌ای به دست دارد، کیست؟

پدر من است در سال‌های دور؟ یا جد بزرگ من است در سال‌های دورتر؟

مادر من است یا مادربزرگم که چارقدش از عطر اشک‌هایش، بوی گل محمدی می‌داد؟

این روزها، در هر واژه‌ام: سبز می‌بارد

در هر نگاهم: کبوتر پرواز می‌کند

و در هر قطره‌ی چشمانم: صدای باران و دریا به گوش می‌رسد…

این روزها، غربتم، غروب دل‌تنگ مسافرخانه‌ای ست که پنجره‌هایش به‌بهت، باز می‌شود.

این روزها، هوا، هوای باریدن است، از چشم نه از چشمه ساری که جهان را رفیع و انسان را با رفعت می‌خواهد.

چاووش برای که می‌خواند؟

چمدانم کجاست؟




بوسه‌ی هفت‌ آسمان
#سیدرضا سیددانش #بوسه‌ی هفت‌ آسمان


مطالب مرتبط

پاسخ دهید
نشانی پست الکترونیک شما محفوظ خواهد ماند - وارد کردن نام، پست الکترونیک و وبلاگ اختیاری است

 
نام
پست الکترونیک
وبلاگ
پربیینده ترین عناوین
پربحث ترین عناوین
آخرین خبرها
پربازدیدترین خبرها
تازه ترین خبرها
پربحث ترین ها

کليه حقوق اين سايت متعلق به وبسايت خبري-تحليلي خزرآنلاین مي باشد و استفاده از مطالب آن با ذکر منبع بلامانع است.
53086 2