کدخبر:
222397
تاریخ انتشار:
۱ مهر ۹۸
چاپ
چاپ
|
0 نظر
چاپ
دسته خبر
:

چرا احمد رمضانپور مقصر اصلی فاجعه سراوان نیست؟!

خزر: نگاهی به فهرست شهرداران رشت نشان می دهد که در حد فاصل 1363 تا 1365، احمد رمضانپور نرگسی شهردار رشت بوده است. جالب آن که رمضانپور در آن زمان تنها 24 سال داشته است! جوان 24 ساله ای که در اوج جوانی، شهردار یکی از بزرگترین شهرهای کشور لقب گرفت و البته تا امروز هم از سپهر سیاسی این شهر و استان حذف نشده است. با این حال بی انصافی است که رمضانپور را مقصر تمام و کمال این تصمیم اشتباه قلمداد کنیم.

به گزارش خزرآنلاین، این روزها باز هم همه جا بحث سراوان است. هر چند درباره سراوان گفتن، شنیدن و نالیدن در استان و کشور تبدیل به داستانی غم بار و تکراری شده که دیگر آدمها را تحریک نمیکند. این بار اما نمی خواهیم دیگر از مضرات دفن زباله در دل جنگل بگوییم. حتی نمی خواهیم از مشکلات رایج چون آتش سوزی های گاه و بیگاه، زاد و ولد حشرات موذی، آلودگی سفره های آب زیرزمینی و ... هم بگوییم که گوش اگر گوش مسئولان و ناله اگر ناله ماست، آن چه که به جایی نرسد فریاد است!

این بار کمی به گذشته بر می گردیم تا ببینیم چه شد که این بلا بر سر سراوان آمد؟ چه کسانی سراوان را به عنوان محل دفن زباله انتخاب کردند تا روزانه میزبان 1000 الی 1500 تُن زباله باشد؟!

نسیم طواف زاده در پایگاه خبری تحلیلی مرور، به خوبی به سوالمان پاسخ می دهد. وی می نویسد:

یازدهم تیرماه سال 1363، در یک‌روز گرم و شرجی مسئولان شهری گیلان گردهم می‌آیند تا برای تخلیه زباله رشت تصمیم بگیرند. نماینده سابق ولی‌فقیه حاج‌صادق احسانبخش به همراه فرماندار و شهردار و مدیرکل وقت اداره منابع طبیعی در دفتری در اداره کل منابع طبیعی گیلان جمع می‌شوند تا منطقه‌ای را برای دفن زباله شهر رشت انتخاب کنند. 15 روز پس از آن جلسه یعنی در تاریخ 26 تیرماه 1363 اداره منابع طبیعی متعهد می‌شود که 5/2 هکتار از مساحت منطقه جنگلی «چپلی رودخان» که اکنون در حوزه استحفاظی جنگلداری و جنگلکاری سراوان است، را به شهرداری برای دفن زباله تحویل دهد. تحویل انجام می‌شود اما به شروطی:

الف) عرصه موقتا تحویل شهرداری شود.

ب) شهرداری خود راسا اقدام به احداث و تعرض جاده نکند. (به عبارتی از تعرض جاده خودداری کند.)

مفاد این قرارداد نیز به امضای مسئولانی از محیط‌زیست، شرکت‌ سهامی کشاورزی، فرمانداری، جنگلداری و… می‌رسد.

در سوم آذر سال 1370 نامه‌ای به شهرداری از سوی اداره منابع طبیعی نوشته می‌شود: از آنجا که 5/2 هکتار واگذار شده به شهرداری بصورت موقت و بدون مطالعه کافی بوده و دفن زباله در این مکان باعث نابودی جنگل‌های اطراف و فضای سبز منطقه شده، ضروری است برای رفع این مشکل جلسه‌ای تشکیل تا جای دیگری برای موضوع انتخاب شود.

رونوشتی نیز به فرمانداری و دفتر نماینده ولی‌فقیه در استان ارسال می‌شود و از آنها خواسته می‌شود با توجه به عدم اجرای تعهدات از سوی شهرداری، در مورد دفن زباله در این محل مخالفت به عمل بیاید تا این مساله باعث تخریب بیشتر منطقه و پوشش گیاهی جنگل سراوان نشود، ضمن آنکه دیگر کم‌کم آب‌های سطحی و زیرزمینی منطقه نیز آلوده شده و هوای جنگل نیز به شدت در حال آلوده شدن است.

شهرداری وقت نه تنها کاری انجام نداد بلکه 3 هزار مترمربع دیگر را نیز تصرف کرد. (از محل رانشی که گفته میشود تعمدی بوده) اداره منابع طبیعی این بار با تنظیم صورتجلسه‌ای بار دیگر تخلف شهرداری را به او یادآور می‌شود اما باز هم کارگر نمی‌افتد. استناد این اداره براساس مواد 42 قانون حفاظت از منابع طبیعی و 690 قانون مجازات اسلامی است و ماجرا همچنان ادامه دارد.

این آمار با آن چه که احسان الله شکری مدیر امور نظارت و پایش اداره کل حفاظت محیط زیست گیلان در گفت و گو با ایسنا بر زبان می آورد، تطابق دارد چرا که شکری هم در این مصاحبه می گوید 36سال است که مرکز دفن زباله سروان رشت زباله فراوانی را در خود جای داده است و این یعنی نخستین محموله زباله در سال 1363 به سراوان منتقل شده است.

نگاهی به فهرست شهرداران رشت نشان می دهد که در حد فاصل 1363 تا 1365، احمد رمضانپور نرگسی شهردار رشت بوده است. جالب آن که رمضانپور در آن زمان تنها 24 سال داشته است! جوان 24 ساله ای که در اوج جوانی، شهردار یکی از بزرگترین شهرهای کشور لقب گرفت و البته تا امروز هم از سپهر سیاسی این شهر و استان حذف نشده است. با این حال بی انصافی است که رمضانپور را مقصر تمام و کمال این تصمیم اشتباه قلمداد کنیم.

به نظر می رسد بیش از آن که رمضانپور مقصر باشد، وضعیت کنونی سراوان مرهون عدم توجه شهرداری به نامه ای است که اداره منابع طبیعی در سوم آذر 1370 به شهرداری رشت ارسال کرده است. نامه ای که در آن منابع طبیعی صراحتاً بر اشتباه خود نسبت به مکان یابی صورت گرفته برای دفنگاه سراوان اعتراف کرده و از شهرداری می خواهد تا با تشکیل جلسه، مکان دیگری برای دفن زباله تعیین شود. با این حال بنا به آن چه که در بالا آمد، شهرداری وقت نسبت به این نامه کاری صورت نمی دهد تا نفرین سراوان برای 35 سال بعد همچنان ادامه داشته باشد!

باید باز هم به لیست شهرداران رجوع کرد. هادی الماسی از 1368 تا 1374 شهردار رشت بوده است! ناچارا باید نتیجه گرفت نامه ای که می توانست سرنوشت سراوان را برای همیشه عوض کند، در دوران تصدی هادی الماسی بر شهرداری رشت، نایده گرفته شد و شد آن چه که نباید می شد!

باید به حال برگردیم و بدانیم که این روزها زباله‌ها در سراوان به صورت روباز ریخته می‌شود. مهم‌ترین کاری که در این مرکز برای بهبود شرایط روی می‌دهد کاری است که به آن فشرده‌سازی زباله گفته می‌شود. اما کلمه فشرده‌سازی در برابر کاری که در عمل روی می‌دهد بسیار پرطمطراق است. فشرده‌سازی در این مرکز توسط دو بولدزر انجام می‌شود. کاری که بولدزر به عنوان فشرده‌سازی انجام می‌دهند درواقع تنها هل دادن زباله‌ها از جایی که کامیون‌ها آن‌ها را تخلیه می‌کنند تا انتهای دره شکل گرفته از کوه زباله‌هاست. وزن معنایی کلمه فشرده‌سازی بر دوش وزن چندتنی بولدزرهاست که در رفت‌وآمد روی این دشت وسیع زباله، آن‌ها را کمی له و فشرده‌تر می‌کنند! این مرکز دفن پس از 35 سال با ارتفاع تقریبی 92 متر پسماند (بصورت میانگین 75 متر)؛ بلندتر از برج آزادی (ارتفاع آن 45 متر است) و تقریبا اندازه یک ساختمان 30 طبقه؛ همچنان مرکز دفع موقت پسماند شهرهای رشت و تابعه است که این خود سبب بحران حاد در منطقه شده است.

تابلوی روزشمار تعطیلی دفنگاه سراوان که از دو سال گذشته نصب شده این روزها عددی کمتر از 70 را نشان می دهد. آیا مسئولانی که تنها دو ماه برای تعطیلی سراوان فرصت دارند، مکان مناسبی را برای دفن زباله ها انتخاب کرده اند و یا به دنیال راه مناسب دیگری برای از بین بردن آن ها بوده اند؟! 




چرا احمد رمضانپور مقصر اصلی فاجعه سراوان نیست؟!
#احمد رمضانپور نرگسی #دفنگاه سراوان


مطالب مرتبط

پاسخ دهید
نشانی پست الکترونیک شما محفوظ خواهد ماند - وارد کردن نام، پست الکترونیک و وبلاگ اختیاری است

 
نام
پست الکترونیک
وبلاگ
پربیینده ترین عناوین
پربحث ترین عناوین
آخرین خبرها
پربازدیدهای اجتماعي
تازه های اجتماعي
پربحث ترین ها

کليه حقوق اين سايت متعلق به وبسايت خبري-تحليلي خزرآنلاین مي باشد و استفاده از مطالب آن با ذکر منبع بلامانع است.
222397 1