خون بس و مجلس ناامیدی
خون بس و مجلس ناامیدی

محمد جعفر ساعد دکتری حقوق کیفری و جرم شناسی می نویسد: «عروس خون بس، یک قربانی است؛ قربانی قبیله؛ قبیله‌ای که به وی امر کرده تا به زندگی بدون علاقه و عشق حقیقی و انسانی تن بدهد و سال‌ها با این خواسته زندگی کند. در این زندگی زناشویی، نیروی اجبار، بیداد می‌کند و داد بینوایش به […]

محمد جعفر ساعد دکتری حقوق کیفری و جرم شناسی می نویسد: «عروس خون بس، یک قربانی است؛ قربانی قبیله؛ قبیله‌ای که به وی امر کرده تا به زندگی بدون علاقه و عشق حقیقی و انسانی تن بدهد و سال‌ها با این خواسته زندگی کند. در این زندگی زناشویی، نیروی اجبار، بیداد می‌کند و داد بینوایش به گوش انسان‌های مدرن امروزی نمی‌رسد. در پدیده خون بس زن نوعی وجه المصالحه برای آتش بس بین دو قبیله متخاصم است. بر خلاف قوانین شرعی و آنچه در همه مکاتب بشری می‌بینیم، این بار انسانی به جرم گناه فرد دیگری مجازات می‌شود.او از ابتدای ماجرا قربانی است و تا انتهای آن هم قربانی باقی می‌ماند. مجازات او بابت اشتباهی که مرتکب شده نیست بلکه بابت میل روح جمعی برای فراموش کردن اتفاقات گذشته است. »

 بارها از کارزار زنان علیه زنان نوشته ام. زنانی که در ایران به منصبی می رسند حال مهم نیست که این منصب نماینده مجلس باشد و یا معاون وزیر تربیت بدنی و یا عضو شورایی که به ریاست کمیسیون فرهنگی شهری برسد. جامعه مردسالار و زن کالامحور که در ساختار قدرت ریشه دارد تلاش می کند تا خود را شبیه مردهایی کند که در ساختار حضور دارند و راهش را ایجاد فشار  بر زنان می داند.

زنانی در این ساختار رشد کرده اند که شعار بر عقلانیت شان پیشی گرفته و شاید یک مدرک دانشگاهی تحت عنوان دکتر هم داشته باشند که اگر جعلی و یا  پولی نباشد، شک ندارم که جز کتاب های درسی در حد رفع نیاز و پاس کردن هیچ کتاب دیگری را تورق نکرده اند.

اما این مجلس گویا پر است از مردها ی سلطه گر و زن هایی با تفکر مردانه سلطه گر که با عنوان انقلابی آمده اند تا بذر نا امیدی بکارند و بیشتر حقوق زنان را تضییع کنند. مجلسی که از همان ابتدا در همه امور نا امید مان کرد و با رد صلاحیت های سلیقه ای مجلسی شکل گرفت که با کمترین میزان مشارکت مردم در انتخابات هر روز بیشتر مردم را ناامید می کند.

حال چه بستن شبکه های اجتماعی باشد، چه ناتوان در انجام وظایف روتین چون استیضاح یک وزیر و چه تلاش نمایندگان زن آن برای تضییع هرچه بیشتر حقوق زنان و آزادی های مشروع قانونی و دینی. همان مانده که بعد از خون بس برای دفاع از رسم ختنه زنان خیز بردارند.

بیشتر بخوانید:
پایان ماموریت مشاوره ای هرمز ربانی در سازمان منطقه آزاد انزلی
  • نویسنده : سروش علیزاده