اب رفته را به جوب باز گردانید!
اب رفته را به جوب باز گردانید!
سرمایه اجتماعی جامعه،چند شاخص دارد. مشارکت اجتماعی ، حمایت اجتماعی ، و اعتماد اجتماعی.

هر قدر مردم یک جامعه به همدیگر اعتماد داشته باشند،چه بین خودشان،چه بین خودشان و مسئولین ، سرمایه اجتماعی افزایش پیدا میکند. هر چقدر مردم در مسائل شهری مشارکت داشته باشند،سرمایه اجتماعی افزایش پیدا میکند.هر چقدر حرف مردم شنیده شود و نیازهای آنان برطرف شود،سرمایه اجتماعی افزایش پیدا میکند.متاسفانه مسئولین کشوری و شهری ما با عملکرد خود طی این سالها سرمایه اجتماعی را به قهقراه بردند.

مردم شهر خودمان را مثال میزنم.مردم شهر ما در دوران جنگ از نظر اعزام نیرو مثل خیلی از شهرهای دیگر حضوری موثر داشتند، هرچند کیفیت حضور با بقیه شهرها واستان ها فرق می کرد.

شهید سلیمانی وقتی برای شرکت در کنگره ۸۰۰۰ شهید گیلان به رشت امده بود،در جلسه ای گفته بود- جنس شهدای استان شما با شهدای دیگراستانها فرق می کند، چون جوانان استانهای دیگه عمومااز یک بیابان به یک بیابان دیگر،یعنی مناطق مرزی کشور،رفته‌اند تا از کشور دفاع کنند ،ولی جوانان گیلانی از یک بهشت وارد بیابان شدند، تا از این مرز وبوم دفاع کنندواین خیلی فرق میکند.

از نظر کمک‌های مردمی به جبهه، مردم رشت در کشور شاخص بودند، اعزام کاروان های کمک های مردمی تا هزار کامیون برای هر بار، زبانزد خاص و عام در کشور شده بود. مردم از هر قشری در آن وضعیت کمبودارزاق عمومی و فشار مالی،هدایای نقدی و غیر نقدی بسیاری را راهی جبهه های جنگ می کردند، پدر خانمم در ان زمان معاون پشتیبانی آموزش و پرورش رشت بود تعریف میکرد -همکاران فرهنگی گروه گروه، می آمدند و کمک نقدی می کردند مخصوصا خانم های فرهنگی النگو، انگشتر ،گردنبند و گوشواره خود را تحویل می دادند و می رفتند،ما به زور به آنها رسید می دادیم-
کسانی که در جنگ و فشار اقتصادی و کمبود ارزاق عمومی آنقدر صادقانه و بدون هیچ چشم داشتی انگشتر و النگو گوشواره خود را برای کمک به جبهه تقدیم می کردند، الان در ازای چه چیزی این کار را می کنند، چه بر سرشان آوردیم!؟ الان مردم ژاپن را برای مامثال می زنند که مردم ژاپن بعداز طوفان وسونامی، طلاهایی را که سیل برده بود برنداشته اند و آنها را تحویل می‌دهند، در حالیکه مردم ما اموال خودشان را برای کمک به هموطنان که مشغول نبرد بودن می‌دادند، چه بر سر این مردم آورده ایم!؟

چرااعتماد به همدیگر، اعتماد به مسئولین این قدر کم شده است؟چرا در زمان سیل وزلزله مردم به دستگاه های دولتی اعتماد نمی کنند و کمک خودشان را به سلیبرتی های ورزشی و هنرمندان می دهند تابه دست آسیب دیدگان برسانند.

چرا در مسائل شهری مشارکت نمی کنند؟ چرادر انتخاب نمایندگان پارلمان شهری مشارکت نمی‌کنند؟ چرا حتی به همکاران خود اعتماد نمی کنند؟! تا یکی را به نمایندگی از خودشان وارد پارلمان شهری کنند.

ما در شهری زندگی میکنیم که با۱۰ هزار رای وارد شورای شهر می شوند، می دانید یعنی چی؟! تعدادفرهنگیان شاغل و بازنشسته شهر حدود ۲۰ هزار نفر است کافیست از بین خودشان چند نفر را انتخاب کنند یعنی به آنها اعتماد کنند تا وارد شورای شهر شوند.این اتفاق نمی افتد، چون اعتماد صنفی نداریم !اعتمادقومی نداریم! مثل آذری زبانهای رشت که حدود ۱۰۰ هزار نفر تخمین زده می شوند، اعتماد محله ایی نداریم! مثل مسکن مهر رشت که۵۰ هزار نفرند، اعتماد شغلی نداریم !مثل راننده های تاکسی که حدود ۸ هزار نفرند، اعتماد در همه صنوف به طور وحشتناکی کم شده ،پزشکان ،پرستاران، نظام مهندسی، بازاریان، اعتماد به همدیگه و انتخاب چند نفر از بین خودشان، جهت دفاع از حقوق صنفی، محله ایی، شغلی و قومی نیز از بین رفته است. شهروندان ما انگیزه مشارکت در کار جمعی را از دست داده اند.

ازدست دادن این سرمایه عظیم اجتماعی به علت عملکرد غلط مسئولین طی این سال ها است.

شعار دادن ،تظاهر،دروغ گفتن، وعده سرخرمن دادن حال مردم را بد کرده است، یک مشارکت حداقلی در کوچکترین کار ممکن را خواسته و ناخواسته انجام نمی‌دهند ، از کار ساده‌ایی مثل بیرون گذاشتن زباله در یک ساعت خاص از شبانه روز گرفته! تا مشارکت در انتخاب افراد برای پارلمان شهری.!

مسئولین محترم! قدمی برای افزایش سرمایه اجتماعی از دست رفته شهرمان بردارید. افزایش سرمایه اجتماعی یعنی افزایش حس مسئولیت پذیری، یعنی افزایش ارتباطات اجتماعی، یعنی افزایش نشاط اجتماعی.

افزایش سرمایه اجتماعی یعنی کاهش آسیب های اجتماعی، یعنی کاهش هزینه های شهری، یعنی کاهش آلودگی محیط زیست، یعنی کاهش ترافیک، یعنی کاهش خشونت.

زیرساخت های افزایش سرمایه اجتماعی در جامعه باید از سوی کسانی ترمیم شود که مصوب تخریب این سرمایه عظیم هستند یعنی مسئولین کشوری و شهری. دقت کنیم نمی خواهیم سرمایه اجتماعی در این شهر ایجاد کنیم سرمایه اجتماعی به وفور در این شهر وجود داشت، می‌خواهیم آن را بازسازی کنیم اولین چراغ را در این زمینه چه کسی روشن می‌کند؟ شورای شهر، کمیسیون فرهنگی شورا، و یا….. منتظر روشن شدن اولین چراغ میمانیم امیدوارم که چشممان در این انتظار کورنشود!

بیشتر بخوانید:
رئیس بیمارستان پورسینای رشت: افزایش بیماران کرونایی در بیمارستان پورسینا یک زنگ خطر است
  • نویسنده : رضا حقی