رعب آفرینی حقیرانه
رعب آفرینی حقیرانه

به جرأت می‌توان گفت که بارزترین نمونۀ شیوع خشونت در زندگی‌ روزمرۀ ما افزایش تروریسم است که طی دهۀ اخیر، بارها مشاهده شده است. این حملات تروریستی در بسیاری از کشورهای جهان، در فرهنگ‌های شرقی و غربی، اتفاق افتاده است. حتی دموکراسی‌های دولتمند غربی مانند دانمارک، ایتالیا، اسپانیا، فرانسه، کانادا و ایالات متحده، تروریسمی را […]

به جرأت می‌توان گفت که بارزترین نمونۀ شیوع خشونت در زندگی‌ روزمرۀ ما افزایش تروریسم است که طی دهۀ اخیر، بارها مشاهده شده است. این حملات تروریستی در بسیاری از کشورهای جهان، در فرهنگ‌های شرقی و غربی، اتفاق افتاده است.
حتی دموکراسی‌های دولتمند غربی مانند دانمارک، ایتالیا، اسپانیا، فرانسه، کانادا و ایالات متحده، تروریسمی را تجربه کرده‌اند که طی آن، هزاران نفر از شهروندان غیرنظامی و بی‌گناه کشته شده‌اند.

تروریست‌ها از تاکتیک‌هایی مانند کشتن افراد غیرنظامی استفاده می‌کنند تا تبلیغاتی را برای انگیزه‌هایشان ایجاد کرده و دولت حاکمی که مورد حمله قرار گرفته است را مجبور به پاسخ فوق العاده به تهدیدات کنند.

 به نظر نگارنده ، یکی از منظره های سیاه ، زشت و خشن دنیای معاصر وقوع کنش های رذیلانه‌ای است که در ادبیات سیاسی و جامعه شناختی از آن با عنوان ” تروریسم “ یاد می شود. این کنش نفرت انگیز هر از چند گاهی گروهی از انسا‌ن‌ها را در اقصی نقاط جهان آماج خود قرار می دهد و ایمنی و آسایش را نه تنها از گروه‌های آماج و قربانی ، بلکه از اغلب شهروندان دیگر دنیا نیز می ستاند.

مردم مومن کشور ما نیز در چند دهه اخیر مصون از این رفتار مذبوحانه و اقدام خیانت آمیز نبوده اند و در چند وهله زمانی ، به ویژه در ۳-۲ سال پس از پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی ، آماج اقدامات تروریستی دشمنان نقاب دارو بی نقاب خود قرار گرفته اند. به همین سبب، جوامع جهانی از ایران و مردم ایران به عنوان کشور و مردم یاد می کنند که به سبب پایمردی در دفاع از آرمان‌های خود و نیز به سبب تن ندادن به مطالع ضد انسانی دشمنان خویش ، در معرض تروریسم گروهی و دولتی جهانخوران قرار گرفته است.

به اذعان همگان ، تروریسم کنش و اقدام وحشت انگیز ، هراس آمیز و رعب آفرینی است که دامنه تاثیر آن بر آرامش روانی و احساس امنیت شهروندان، بسیار بیش از هر رخ داد فاجعه آمیز و حادثه تروماتیک دیگری است. افزون بر آن ، دامنه تاثیر روانی – اجتماعی و امنیتی این پدیده سیاه و کور هرگز به قلمرو مکانی و زمانی وقوع آن محدود نمی‌شود بلکه اثرات زیانبار و دهشت انگیز آن اقصی نقاط جهان را در می‌نوردد و بسیاری را در دام نشانگان های پس ضربه‌ای گرفتار می‌ سازد.

از دو منظر می توان پدیده شوم تروریسم را مورد تحلیل و واکاوی قرار داد: منظر فردی و منظر ساختاری . در منظر فردی ” روان‌شناسی تروریست‌ها “ مورد تامل و مداقه پویشی قرار می‌گیرد. بر اساس شواهد مطالعاتی این قلمرو ، تروریست ها اغلب به عنوان افرادی تحقیر شده ، نافرهیخته ، اجتماعی نشده ، منزوی و ” ضد اجتماعی “ ( آنتی سوشیال ) نگریسته می‌شوند. این افراد چون از یک سو نتوانسته اند خود را با هنجارهای متبول جامعه وفق دهند ( از مهارت‌ کافی و بسنده برای زیست اجتماعی برخوردار نیستند ) و از دیگر سو ذهن و ساختار ر وان آنان آکنده از کینه و نفرت و خصومت است ، به رفتارهای خشونت آمیز و کنش های مذبوحانه‌ تروریستی روی آورده اند . به زعم روان‌شناسانی که به مطالعه پیرامون این گونه افراد پرداخته اند ، افراد تروریست از شجاعت و جسارت اجتماعی بهره‌ای نبرده اند و اساساَ افرادی ترسو وخائف هستند. اما ، از منظر ساختاری و جامعه‌شناختی نیز می توان به تحلیل پدیده تروریسم پرداخت .

در این دیدگاه باور بر آن بر آن است که نظام سلطه حاکم بر جهان ، و به ویژه به سبب دست یازیدن قدرت‌های استکباری  به تروریسم دولتی با عناوین فریب آمیز و نیز به سبب حمایت مستقیم و غیر مستقیم آنها در شکل‌گیری و استمرار تروریسم ، عامل اصلی شکل گیری و ظهور و بروز  پدیده شوم تروریسم  است.

پدیده تروریسم را باید از میان راند. لیکن ، این مهم تنها زمانی محقق می‌شود و جامه عمل به خود می‌پوشاند که همه جهانیان ، به ویژه حکومت‌ها ، عزم خود را برای مبار زه فراگیر با آن جزم نمایند.

شکی نیست که با معیارهای دو گانه و اتخاذ سیاست‌های یک بام و دو هوای کشورهای استکباری نمی توان ریشه‌های تروریسم را خشکاند و سایه شوم آن را از سر مردم مظلوم جهان برداشت.

نیروهای نظامی ، انتظامی و امنیتی کشورمان نشان داده اند که از اراده ، توان و همت کافی برای از میان راندن پدیده شوم تروریسم برخوردارند. آنان در آینده ، همانند گذشته ، سینه خود را سپر می نمایند تا پس مانده های تروریسم را از میان برانند و ایمنی و آرامش مردم شریف کشور را دو چندان سازند.

بیشتر بخوانید:
پیام شهردار و اعضای شورای اسلامی شهر چاف وچمخاله به مناسبت "روز آتش‌نشانی و ایمنی"
  • نویسنده : حمید اندرزچمنی