کرونا ۲۰ و جمعیت
کرونا ۲۰ و جمعیت
ویروس منحوس کرونا موجب شد تا شاهد مرگ چند صد نفر در یک روز باشیم. در واقع شاهد مدفون شدن چند روستا در یک روز بودیم. شاهد زنده به گور شدن هر روزه بسیاری از عزیزان بودیم. قاتلی که بی صدا نبود و تا توانست عزیزان ما را به کام مرگ فرو برد.

ویروس منحوس کرونا موجب شد تا شاهد مرگ چند صد نفر در یک روز باشیم. در واقع شاهد مدفون شدن چند روستا در یک روز بودیم. شاهد زنده به گور شدن هر روزه بسیاری از عزیزان بودیم. قاتلی که بی صدا نبود و تا توانست عزیزان ما را به کام مرگ فرو برد. و ما تا مدت ها در مقابل این ویروس دست و پا بسته بودیم و اینک به شکر خدا، واکسن این ویروس کشف شده است و انشاا… به زودی بتوانیم شاهد ریشه کن شدن این ویروس از جامعه بشری باشیم.

ویروس کووید ۱۹ زنگ هشداری بود برای ما، تا قدری در ساختارهای خود تامل کنیم و نقاط ضعف خود را بهتر ببینیم و درصدد رفع آن ها برآییم.

این ویروس نشان داد که بسیاری از ساختارها متناسب با جمعیت فعلی کشور عزیزمان نیست و باید فکری به حال آن ها بکنیم. چه بسا اگر متناسب با مبتلایان به کرونا ظرفیت بیمارستانی داشتیم شاهد نابودی این همه عزیز نبودیم. چه بسا اگر تغذیه افراد مناسب بود شاهد قتل و عام هموطنان مان به این شکل نبودیم. چه بسا اگر وضعیت معیشتی بهتری داشتیم وضع به این گونه رقم نمی خورد.

این مشکل ساختاری در بسیاری از نقاط کاملا مشهود بود. در عرصه حمل و نقل عمومی شاهد حضور تعداد زیادی از افراد در مترو و اتوبوس بودیم. به علت معیشت بد رانندگان تاکسی یا عدم نظارت شاهد بودیم که تاکسی ها با تکمیل ظرفیت مشغول خدمت دهی بودند و مصوبات کمیته کرونا مبنی بر سوار کردن سه نفر در تاکسی را تمکین نمی کردند.

شاهد صف طویل مردم در نانوایی ها، دفاتر پیشخوان، فروشگاه های بزرگ، بازارها و … بودیم. در بسیاری از اماکن دیگر که بالقوه می توانست جمعیت انبوهی را در خود جا دهد با تعطیل کردن این اماکن و پاک کردن صورت مسئله از تجمع افراد جلوگیری کردیم و به قیمت نابودی اقتصاد مردم، توانستیم تا حدی کرونا را کنترل کنیم. اما غافل از این بودیم که نابودی وضعیت معیشت مردم چه بسا ویران کننده تر از مرگ بر اثر کرونا باشد.

فقدان درب های اتوماتیک، دستگاه های نوبت دهی هوشمند که نیاز به لمس کردن نداشته باشند و مهم تر از همه فقدان بینش و بصیرت درست و منطقی که مسافرت هزاران نفر از افراد مبتلا به کرونا و انداختن ماسک های آلوده در معابر عمومی از مصادیق آن می باشد از دیگر مشکلاتی است که نشان از ساختارهای ناتوان، پوسیده و درمانده دارد.

به یقین ساختارهای فعلی پاسخگوی جمعیت فعلی کشورمان نیستند و باید فکری به حال این ساختارها کنیم و نیاز به تلاش بی وقفه دارد. اگرچه اصلاح ساختارها در حوزه فرهنگی به مراتب سخت تر و طولانی تر خواهد بود. شاید فردا شاهد شیوع کرونا ۲۰ بودیم که این کرونا ۲۰ هم قدرت سرایت بیشتری داشت و هم قدرت کشندگی بیشتر(مثلا در کمتر از چند ساعت به مرگ افراد منجر شود). علاوه بر آن فاصله اجتماعی به خاطر کرونا ۲۰ مثلا به ۵ متر یا ۱۰ متر افزایش پیدا کند. در این صورت این ساختارها شکننده تر بوده و خدای ناکرده و بطور حتم شاهد قتل و عام مردم عزیزمان خواهیم بود و چه بسا فاجعه ای رخ بدهد که هرگز از اذهان پاک نشود و در کتاب های تاریخی ثبت شود.

نهایتا اینکه درصدد افزایش کدام قشر و گروه هستیم. جمعیت کدام طبقه را می خواهیم زیاد کنیم. آیا به دنبال کمیت هستیم یا کیفیت؟ در مقوله افزایش جمعیت این نکته را به یاد داشته باشیم که کیفیت را فدای کمیت نکنیم و بدانیم که یک مرد جنگی به از صدهزار. آیا حفظ و نگهداشت جمعیت و ارتقا آن از نظر فرهنگی، سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و … نمی تواند ضروری و حیاتی باشد؟

اینک که می دانیم ساختارها، امکانات، تجهیزات و … پاسخگوی این حجم از جمعیت نیست، تبلیغ در خصوص افزایش جمعیت نمی تواند توجیه پذیر باشد. شعار افزایش جمعیت نمی تواند از سر دلسوزی باشد. پس اگر به انسانیت بها می دهیم، پس اگر جان تک تک افراد برای ما مهم است، قبل از ترویج ایده جمعیت زیاد، نواقص را در تمامی ساختارها برطرف کنیم و آن وقت شعار افزایش جمعیت را سربدهیم.

بیشتر بخوانید:
آذین بندی شهر رشت به مناسبت فرارسیدن ماه میهمانی خدا
  • نویسنده : حسین امیدخواه