این روزها هوای روزگاران دیگری به مشام می رسد و باید گفت هر چه بود، یاد باد آن روزگاران یاد باد! فضا، فضای امید و انتظار و التهاب است و فضای تنیده در وهم های غبار آلود، از یک سو فرمان تکلیف ملی و انقلابی و از سوی دیگر دلواپسی های دلواپسان! سخت اما سنگین، […]

یاد باد آن روزگاران یاد باداین روزها هوای روزگاران دیگری به مشام می رسد و باید گفت هر چه بود، یاد باد آن روزگاران یاد باد! فضا، فضای امید و انتظار و التهاب است و فضای تنیده در وهم های غبار آلود، از یک سو فرمان تکلیف ملی و انقلابی و از سوی دیگر دلواپسی های دلواپسان! سخت اما سنگین، زرد اما رنگین و بنفش اما امیدوارانه! و آنگونه بود فضایی که می دانیم در مروری که از ذهنمان مرور می شود و سرانجام تمام شد آن چه که با دلهره گذشت و دلهره ها به پایان رسید با آنچه که حق الناس خوانده می شد! و اینک یک سال از آن چه بود، گذشت و تدبیر و امید به بار آمد تا به بار بنشاند راستی ها و درستی ها را و این وعده آن شیخ دیپلمات بود که به شعار نعره می کشید دولت راستگویان را و اینک می بینیم در پس چشم انداز دولت برآمده از تدبیر و امید امیدواری ها را، هر چند که این راه دراز است و چشم انتظاران بسیار. اینک ماه های پس از خرداد ماه گذشته، آمدند و دولت تدبیر در اندیشه گام های امیدواری، گام به گام پیش می رود و این گام ها از یک سو بند در تجربه پیشنیان و از سوی دیگر در دستان تخصص گرایان در صدد گره گشایی از گره های گذشته است و چه زیباست این گام های برداشته شده در مسیر اعتدال که همان تعبیر عدالت است و همگان امیدوارانه چشم به امیدی دوختند که دولت بر آمده از متن مردمان این سرزمین،َ در اندیشه به بار نشاندن آن است و اینجاست که دست به دعا می کنیم تا دراین مسیر توسعه و پیشرفت گام ها بلند تر از همیشه برداشته شود و دلواپسی های دلواپسان فراموش شود!

نویسنده: یونس رنجکش