اینک جریان های سیاسی همسو با دولت که از دل گفتمان انتخاباتی یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری و دولت تدبیر و امید برآمده از آن در شرایطی قرار گرفته اند که باید انتخابی سرنوشت ساز بنشینند زیرا از یک سو باید افراطی گری را مهار کنند و کشور را در مسیر برنامه توسعه یاری دهند […]

اینک جریان های سیاسی همسو با دولت که از دل گفتمان انتخاباتی یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری و دولت تدبیر و امید برآمده از آن در شرایطی قرار گرفته اند که باید انتخابی سرنوشت ساز بنشینند زیرا از یک سو باید افراطی گری را مهار کنند و کشور را در مسیر برنامه توسعه یاری دهند یا آنکه به کنج عزلت بنشینند و در انتظار آینده بمانند که هیچ سیاستمدار دلسوزی این شیوه را نمی پسندد پس می بایست نگاهی معقولانه در پیش گرفته و به اجماعی رسید و بر اساس آن تدبیر کرد تا هم به مهار تندروی های گذشته پرداخت و هم با  انتخابی از جمع معتدل ها زمینه را برای تحولات و برنامه های پیش رو فراهم کرد زیرا اعتقاد بر این است که توسعه و حفظ منافع ملی تنها با رویکردی اعتدالی شکل خواهد گرفت و اعتدال و توسعه می تواند کلید راهی برای گشودن قفل های بسته باشد، پس در شرایط موجود در همگرایی های ایجاد شده باید با آنچه در دست داریم به حمایت از راهی بشتابیم که پس از انتخابات ۹۲ ریاست جمهوری توسط چهره های شاخص سیاسی کشور ترسیم شده است اکنون که در این دوسال و اندی با تدبیر و درایت بزرگان کشور برجام به سرانجام رسد! و برای چشیدن طعم دست آوردهای آن نیاز به برجامی دیگر است و این را  همواره به خاطر بسپاریم که نباید هیچ مقطع زمانی را با مقاطع دیگر مقایسه کنیم زیرا هر دوره ویژگی های خود را دارد و سیاست های خود را می طلبد! از این رو همراه با مردم راهی را برگزینیم که ما را به سمت توسعه پایدار و حفظ کیان کشور و نظام بر اساس خواست و مطالبه مردم سوق دهد، زیرا اعتقاد داریم گام رسیدن دیگر در مسیر شکوفایی کشور دست یابی به مجلسی متخصص، باتجربه و حامی اعتدال است هر چند که برخی غیر آن میخواهند در این مسیر!

نویسنده: یونس رنجکش