هرسال با شروع عید نوروز سیل عظیم مسافران برای گذران تعطیلات به سوی شهرهای شمالی روانه می‌شود که صرف‌نظر از سود اقتصادی قلیل آن برای عده محدودی از شهروندان، تحفه‌ای جز آلودگی زیست‌محیطی، صوتی و شلوغی برای گیلان ندارد و در این بین گردشگران به اصطلاح چادرخواب که کمترین کمک را به اقتصاد محلی جوامع […]

هرسال با شروع عید نوروز سیل عظیم مسافران برای گذران تعطیلات به سوی شهرهای شمالی روانه می‌شود که صرف‌نظر از سود اقتصادی قلیل آن برای عده محدودی از شهروندان، تحفه‌ای جز آلودگی زیست‌محیطی، صوتی و شلوغی برای گیلان ندارد و در این بین گردشگران به اصطلاح چادرخواب که کمترین کمک را به اقتصاد محلی جوامع توریست‌پذیر می‌کنند با عدم‌رعایت قوانین هم‌زیستی با طبیعت بیشترین آسیب را به محیط‌زیست به ویژه جنگل‌ها، حاشیه رودخانه‌ها و نهرها وارد می‌کنند که البته تعداد این گردشگران اندک نیست.

زیست‌بوم مناطق گردشگری استان گیلان به نفس نفس افتاده است و ضروریست تا با راهکارهایی همچون ارائه الگوهای فرهنگی مناسب، آگاهی‌بخشی درباره عواقب جبران‌ناپذیر این آسیب‌ها، اسکان مسافران در مناطقی که پوشش گیاهی و جنگلی کمتری دارد، تاکید بر به همراه داشتن کیسه مخصوص زباله، تشویق به استفاده از غذاهای آماده که نیاز به پخت در مناطق جنگلی نداشته باشد و… این آلودگی‌ها را کاهش داد.

داستان سفرهای مارکوپولو و رهاوردهای فرهنگی برای هم وطنانش را همه شنیده‌ایم، اما این روزها در قرن ۲۱ سفرهای هم‌وطنانمان چه آورده‌ای برای شمال‌ ما دارد؟ بهتر است که این مارکوپولوهای وطنی شعار حافظان محیط‌زیست را فراموش نکنند: «نه چیزی بردارید، نه چیزی به جای بگذارید».

نویسنده: مهیار مرادی